Φούρνοι και Θύμαινα: ο τόπος όπου ο άνθρωπος στέκεται ακόμη δίπλα στον άνθρωπο
Στους Φούρνους και στη Θύμαινα η αλληλεγγύη δεν είναι σύνθημα αλλά τρόπος ζωής. Μια προσωπική μαρτυρία για τους ανθρώπους των δύο νησιών.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε ένα όμορφο ελληνικό νησί.
Έχω δει καθαρές θάλασσες, ήσυχους κόλπους, λευκά σπίτια και ηλιοβασιλέματα που σε κάνουν να σταματάς για λίγο και να κοιτάζεις. Οι Φούρνοι και η Θύμαινα, όμως, δεν έμειναν μέσα μου μόνο για την ομορφιά τους. Έμειναν για τους ανθρώπους.
Για τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος θα σταθεί δίπλα στον άλλον χωρίς να περιμένει να του το ζητήσει. Για το σπίτι που ανοίγει, για το φαγητό που μοιράζεται, για το χέρι που απλώνεται πριν ακόμη προλάβεις να πεις ότι το χρειάζεσαι.
Εκεί η προσφορά δεν παρουσιάζεται σαν κάτι σπουδαίο. Δεν συνοδεύεται από μεγάλα λόγια. Κάποιος θα κουβαλήσει τα πράγματα μιας ηλικιωμένης. Κάποιος θα κοιτάξει αν ο γείτονάς του είναι καλά. Κάποιος θα δείξει σε ένα παιδί πώς να κολυμπά, να φτιάχνει κάτι με τα χέρια του ή να σέβεται τη θάλασσα. Και ύστερα θα συνεχίσει τη μέρα του σαν να μη συνέβη τίποτα ιδιαίτερο.
Ένας τρόπος ζωής που κάποτε γνωρίζαμε
Υπάρχουν στιγμές σε αυτά τα νησιά που μου θυμίζουν κάτι από τα παιδικά μας χρόνια. Τότε που οι πόρτες έμεναν λίγο περισσότερο ανοιχτές, γνωρίζαμε ποιος ζούσε δίπλα μας και τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα, με κάποιον μεγάλο να τα προσέχει ακόμη κι αν δεν ήταν ο πατέρας ή η μητέρα τους.
Δεν ήταν όλα καλύτερα τότε. Ούτε χρειάζεται να εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Υπήρχε όμως μια αίσθηση ότι δεν ήσουν μόνος. Αυτή την αίσθηση ξαναβρήκα στους Φούρνους και στη Θύμαινα: την ασφάλεια που γεννιέται όταν γνωρίζεις πως, αν κάτι συμβεί, κάποιος θα φανεί. Όχι επειδή είναι υποχρεωμένος, αλλά επειδή έτσι έχει μάθει να ζει.
Δεν ήθελα να επινοήσω έναν τόπο
Όταν άρχισα να γράφω για τον Thalos, δεν ήθελα να δημιουργήσω έναν φανταστικό παράδεισο. Ο τόπος υπήρχε ήδη. Οι άνθρωποι υπήρχαν ήδη. Οι μικρές πράξεις καλοσύνης, οι φιλίες, οι ιστορίες της θάλασσας, οι αγκαλιές στο λιμάνι και τα παιδιά που μεγαλώνουν ελεύθερα ήταν ήδη εκεί.
Εγώ απλώς βρέθηκα μπροστά τους. Γι' αυτό συχνά λέω ότι δεν αισθάνομαι συγγραφέας αυτού του τόπου. Αισθάνομαι περισσότερο μάρτυράς του: ένας άνθρωπος που είχε την τύχη να δει κάτι αληθινό και ένιωσε την ανάγκη να πει στους υπόλοιπους: «Αυτός ο τόπος υπάρχει ακόμη».
Ο πραγματικός ήρωας
Ο πραγματικός ήρωας της Θύμαινας δεν είναι ένας άνθρωπος. Είναι ο ψαράς που θα αφήσει τη δουλειά του για να βοηθήσει. Η γιαγιά που θα γεμίσει ένα πιάτο για κάποιον ακόμη. Ο μάστορας που θα βρει μια λύση χωρίς να ρωτήσει πρώτα τι θα κερδίσει. Το παιδί που μαθαίνει από μικρό ότι η θάλασσα, τα ζώα και οι άνθρωποι δεν του ανήκουν· χρειάζονται τον σεβασμό και τη φροντίδα του.
Αυτό προσπάθησα να κρατήσω ζωντανό μέσα από τον «Ήρωα της Θύμαινας». Όχι για να παρουσιάσω έναν τόπο ως τουριστική εικόνα, αλλά για να καταγράψω έναν τρόπο ζωής που αξίζει να μη χαθεί.
«Ίσως αυτό που έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη σήμερα δεν είναι να ανακαλύψουμε έναν ακόμη όμορφο προορισμό. Είναι να θυμηθούμε πως ο κόσμος αλλάζει κάθε φορά που ένας άνθρωπος αποφασίζει να σταθεί δίπλα σε έναν άλλον.»