Τι σημαίνει να ανήκεις σε έναν τόπο όπου δεν γεννήθηκες
Μπορεί ένας τόπος όπου δεν γεννήθηκες να γίνει σπίτι; Μια προσωπική σκέψη για το ανήκειν, την αποδοχή και την ευθύνη απέναντι στους Φούρνους.
Υπάρχουν τόποι στους οποίους γεννιέσαι και τόποι που, χωρίς να το καταλάβεις, σε γεννούν ξανά.
Δεν γεννήθηκα στους Φούρνους. Δεν έχω τις παιδικές αναμνήσεις των ανθρώπων που μεγάλωσαν εκεί, ούτε μπορώ να γνωρίζω τον τόπο όπως εκείνοι που έχουν διαβάσει τον καιρό του από μικροί. Κι όμως, κάποια στιγμή έπαψα να νιώθω επισκέπτης.
Το ανήκειν δεν το δηλώνεις
Δεν αρκεί να αγαπάς πολύ ένα μέρος για να πεις ότι σου ανήκει. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο το αγαπάς τόσο λιγότερο νιώθεις ότι σου ανήκει. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι εσύ οφείλεις να ανήκεις σε εκείνο: να σέβεσαι τον ρυθμό του, να ακούς τους ανθρώπους του, να μην απαιτείς να προσαρμοστεί στις δικές σου συνήθειες.
Το ανήκειν δεν είναι μια δήλωση που κάνεις. Είναι κάτι που χτίζεται αθόρυβα. Στο πρώτο «πέρασε να φας». Στο πρώτο χέρι που σου δίνουν σε μια δύσκολη στιγμή. Στην ημέρα που δεν χρειάζεται πια να εξηγήσεις ποιος είσαι, γιατί κάποιος σε γνωρίζει από το βήμα σου στο σοκάκι.
Να σε κάνουν χώρο
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να σου κάνει ένας μικρός τόπος είναι να σου κάνει χώρο χωρίς να σου ζητήσει να γίνεις κάποιος άλλος. Να σε αφήσει να πλησιάσεις, αλλά και να σου μάθει ότι η εγγύτητα έχει ευθύνη.
Οι άνθρωποι των Φούρνων και της Θύμαινας μου άνοιξαν σπίτια, βάρκες, ιστορίες και καρδιές. Αυτή η αποδοχή δεν με έκανε να νιώσω ιδιοκτήτης ενός κομματιού του τόπου. Με έκανε να νιώσω υπόλογος απέναντί του. Όταν κάποιος σου εμπιστεύεται κάτι πολύτιμο, δεν το χρησιμοποιείς. Το φροντίζεις.
Το σπίτι ως σχέση
Στην πόλη συχνά λέμε σπίτι έναν χώρο που κλείνει με κλειδί. Στο νησί κατάλαβα ότι σπίτι μπορεί να είναι και μια σχέση. Το βλέμμα στο λιμάνι όταν φτάνει το πλοίο. Ένα τραπέζι όπου πάντα χωρά ένας ακόμη. Μια βουτιά που επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι. Ένας φίλος που ξέρει πότε δεν χρειάζεσαι κουβέντα, μόνο θάλασσα.
Το σπίτι δεν είναι πάντα το μέρος όπου έχεις τις περισσότερες ρίζες. Μπορεί να είναι το μέρος όπου οι ρίζες σου βρήκαν χώρο να απλωθούν.
Να δίνεις πίσω
Αν ένας τόπος σε έχει φιλοξενήσει, σε έχει αλλάξει και σου έχει δώσει ανθρώπους, τότε η αγάπη δεν μπορεί να μένει μόνο συναίσθημα. Πρέπει να γίνει πράξη. Να στηρίζεις ό,τι κρατά ζωντανή την κοινότητα, να σέβεσαι το περιβάλλον, να μιλάς για τον τόπο χωρίς να τον καταναλώνεις, να προσφέρεις όταν μπορείς και να σωπαίνεις όταν πρέπει να ακούσεις.
«Δεν ξέρω αν δικαιούμαι να πω ότι οι Φούρνοι μου ανήκουν. Ξέρω όμως ότι ένα κομμάτι μου ανήκει πια σε αυτούς.»