Οι ντόπιοι: Έλα, κάτσε! Το νησί που κάνει χώρο

Έλα, κάτσε! Το νησί που κάνει χώρο

Αν έρθεις κάποτε στους Φούρνους ή στη Θύμαινα, μπορεί στην αρχή να νομίζεις πως αυτό που θα θυμάσαι περισσότερο είναι η θάλασσα.

Το βαθύ μπλε. Τα μικρά καΐκια. Έναν ήσυχο κόλπο. Το φως λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Μπορεί.

Αλλά όταν φύγεις, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σου λείψει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ένας άνθρωπος που σου φώναξε από απέναντι «έφαγες;».

Μια γιαγιά που σου έβαλε κι άλλο στο πιάτο ενώ της έλεγες πως δεν χωράει ούτε μπουκιά.

Ένας ψαράς που άφησε τα δίχτυα του γιατί είδε ότι χρειαζόσουν ένα χέρι.

Ένα τραπέζι όπου δεν γνώριζες κανέναν και, λίγο αργότερα, γελούσες λες και τους ήξερες χρόνια.

Κάποιος απλώς τράβηξε λίγο την καρέκλα του.

«Έλα, κάτσε.»

Κι εσύ κάθισες.

Στην αρχή λίγο αμήχανα. Μετά έφαγες. Ήπιες ένα ποτήρι. Άκουσες ιστορίες για ανθρώπους που δεν γνώριζες. Γέλασες με αστεία που δεν ήσουν ακόμη σίγουρος αν επιτρεπόταν να γελάσεις.

Και κάποια στιγμή, χωρίς να καταλάβεις ακριβώς πότε συνέβη, έπαψες να αισθάνεσαι επισκέπτης.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η φιλοξενία.

Όχι απλώς να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου.

Να κάνεις λίγο χώρο στη ζωή σου για έναν άλλον άνθρωπο.

---

Ένα απόγευμα του Αυγούστου

Ένα απόγευμα του Αυγούστου έφτασε στους Φούρνους μια οικογένεια που δεν γνώριζε κανέναν.

Πατέρας, μητέρα, δύο παιδιά, πέντε βαλίτσες και μια τεράστια φουσκωτή φάλαινα που ο μικρός αρνιόταν κατηγορηματικά να ξεφουσκώσει.

Κατέβηκαν από το καράβι και στάθηκαν στην άκρη του λιμανιού.

Ο πατέρας άνοιξε το κινητό του.

Το κοίταξε.

Το έκλεισε.

Το ξανάνοιξε, λες και στο μεταξύ η πραγματικότητα μπορεί να είχε αλλάξει γνώμη.

Η γυναίκα του τον κοίταξε.

«Μη μου πεις.»

«Δεν θα σου πω.»

«Δεν υπάρχει η κράτηση;»

Μικρή παύση.

«Δεν υπάρχει η κράτηση.»

Ο μικρός κοίταξε τη φουσκωτή φάλαινα.

«Αυτή πάντως μπορεί να κοιμηθεί στη θάλασσα.»

Κανείς δεν απάντησε.

Λίγο παρακάτω ένας ψαράς ξεμπέρδευε σκοινιά από το καΐκι του. Σήκωσε το κεφάλι, τους κοίταξε για λίγο και κάτι κατάλαβε.

«Τι έγινε;»

Ο πατέρας χαμογέλασε αμήχανα.

«Τίποτα, ευχαριστούμε.»

Αυτή όμως είναι λάθος απάντηση σε μικρό νησί.

Γιατί εκεί το «τίποτα» συνήθως σημαίνει: «Κάτι έγινε, αλλά δεν θέλω να σας ενοχλήσω».

Και αυτό για έναν ντόπιο είναι σχεδόν πρόσκληση.

Ο ψαράς άφησε το σκοινί από τα χέρια του.

«Για πες.»

Δέκα λεπτά αργότερα είχε συμβεί κάτι που η οικογένεια δεν είχε ακόμη καταλάβει.

Το πρόβλημα δεν ήταν πια δικό της.

Το είχε αναλάβει το νησί.

«Η Ελένη έχει δωμάτιο;»

«Δεν έχει.»

«Η άλλη Ελένη;»

«Ποια άλλη;»

«Η πάνω.»

«Αυτή είναι Μαρία.»

«Από πότε;»

«Από τότε που γεννήθηκε.»

«Καλά, την Ελένη του Γιώργη λέω.»

«Αυτή είναι στην Ικαρία.»

«Ποιος έχει το κλειδί από το σπίτι της θείας της;»

Η μητέρα παρακολουθούσε σαν να είχε βρεθεί ξαφνικά σε οικογενειακό συμβούλιο μιας οικογένειας που δεν γνώριζε.

Προσπάθησε να παρέμβει.

«Πραγματικά, μην ασχολείστε τόσο…»

Τέσσερις άνθρωποι γύρισαν ταυτόχρονα και την κοίταξαν σχεδόν προσβεβλημένοι.

«Και τι να κάνουμε; Να σας αφήσουμε στο λιμάνι;» είπε μια γυναίκα.

Το είπε τόσο φυσικά που δεν υπήρχε πραγματικά τίποτα να απαντήσεις.

Σε μισή ώρα είχε βρεθεί σπίτι.

Σε σαράντα λεπτά είχαν μεταφερθεί οι βαλίτσες.

Σε σαράντα δύο λεπτά είχε εξαφανιστεί και η φουσκωτή φάλαινα.

Την είχαν πάρει τα παιδιά του χωριού για μπάνιο.

Ο μικρός ιδιοκτήτης της δεν διαμαρτυρήθηκε.

Είχε ήδη φύγει μαζί τους.

---

Φαγητό που δεν ζητήθηκε

Η οικογένεια μόλις είχε αφήσει τα πράγματά της όταν χτύπησε η πόρτα.

Μια γυναίκα στεκόταν απέξω κρατώντας ένα πιάτο σκεπασμένο με πετσέτα.

«Να φάτε κάτι.»

«Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, αλλά θα βγούμε έξω σε λίγο.»

Η γυναίκα την κοίταξε.

«Και μέχρι να βγείτε;»

Σήκωσε την πετσέτα.

Κεφτεδάκια.

Πολλά κεφτεδάκια.

Τόσα που μπορούσαν να ταΐσουν την οικογένεια, δύο γείτονες και έναν σκύλο με αρκετά καλή όρεξη.

Δέκα λεπτά αργότερα ξαναχτύπησε η πόρτα.

Άλλη γυναίκα.

Ντομάτες.

Ύστερα ψωμί.

Μετά τυρί.

Μετά ψάρια.

Μετά σύκα.

Κάπου στο πέμπτο χτύπημα ο πατέρας κοίταξε το τραπέζι.

«Αν συνεχίσουμε έτσι, αύριο ανοίγουμε παντοπωλείο.»

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή εμφανίστηκε ένας άντρας κρατώντας καρπούζι.

«Πολύ καλή ιδέα. Μαγαζί δεν έχει εδώ πάνω.»

Και το άφησε στο τραπέζι.

Στους μικρούς τόπους υπάρχει κάτι παράξενο.

Δεν σε ρωτούν πάντα αν χρειάζεσαι κάτι.

Μερικές φορές απλώς αποφασίζουν ότι χρειάζεσαι.

Φαγητό. Μεταφορά. Ένα χέρι. Παρέα.

Και, περιστασιακά, συμβουλές που δεν ζήτησες ποτέ.

«Μην πας από κει για μπάνιο σήμερα.»

«Γιατί;»

«Έχει καιρό.»

«Μα η θάλασσα φαίνεται ήρεμη.»

Ο ντόπιος κοίταξε πρώτα τη θάλασσα και μετά εκείνον.

«Εσύ τη βλέπεις. Εγώ την ξέρω.»

Και συνέχισε τον δρόμο του.

Κάπως έτσι μαθαίνεις ότι η φιλοξενία δεν είναι πάντα διακριτική.

Καμιά φορά είναι μια γιαγιά που σου ξαναγεμίζει το πιάτο ενώ της λες ότι έχεις σκάσει.

«Δεν έφαγες τίποτα.»

«Έφαγα δύο πιάτα.»

«Ε, αυτό λέω.»

---

Το τραπέζι που μεγαλώνει

Το ίδιο βράδυ η οικογένεια κάθισε σε μια ταβέρνα στο λιμάνι.

Τέσσερις άνθρωποι σ’ ένα τραπέζι.

Στην αρχή.

Ο ψαράς που τους είχε βοηθήσει πέρασε από δίπλα.

«Όλα καλά;»

«Όλα τέλεια. Σας ευχαριστούμε ξανά.»

«Καλά, καλά.»

Κάθισε για «δύο λεπτά».

Μετά ήρθε ένας φίλος του.

Ύστερα ο ξάδερφος του φίλου.

Μετά μια γυναίκα από το διπλανό τραπέζι, επειδή άκουσε μια ιστορία που, όπως δήλωσε, «δεν έγινε καθόλου έτσι».

Δύο τραπέζια ενώθηκαν.

Μετά τρία.

Κάποιος έφερε κρασί.

Κάποιος άλλος ένα πιάτο ψάρια.

Κάποιος είπε «δοκιμάστε αυτό» και από εκείνο το σημείο κανείς δεν ήξερε πια ποιος είχε παραγγείλει τι.

Ούτε είχε σημασία.

Ένας παππούς άρχισε να διηγείται μια ιστορία για ένα μπουρίνι πριν σαράντα χρόνια.

«Το κύμα ήταν μέχρι εκεί πάνω!»

Έδειξε κάπου εξωφρενικά ψηλά.

Ο διπλανός του γέλασε.

«Άσε μας, μωρέ. Κάθε χρόνο που το λες ψηλώνει κι άλλο.»

«Εσύ δεν ήσουν εκεί.»

«Ήμουν στο ίδιο καΐκι!»

«Γι’ αυτό δεν θυμάσαι καλά. Φοβόσουν.»

«Εγώ φοβόμουν;»

«Σαν βρεγμένη γάτα.»

Το τραπέζι λύθηκε στα γέλια.

Ο παππούς περίμενε να ηρεμήσουν όλοι και συνέχισε ατάραχος.

Στη νέα εκδοχή το κύμα είχε ήδη ψηλώσει άλλα δύο μέτρα.

Οι ιστορίες στα νησιά έχουν ένα περίεργο χαρακτηριστικό.

Δεν ανήκουν ποτέ εντελώς σ’ εκείνον που τις λέει.

Ο ένας αρχίζει. Ο δεύτερος διορθώνει. Ο τρίτος θυμάται κάτι που «οπωσδήποτε πρέπει να ειπωθεί». Ο τέταρτος επιμένει ότι όλοι οι προηγούμενοι λένε ανοησίες.

Και στο τέλος δεν είσαι απολύτως βέβαιος τι συνέβη πραγματικά.

Ξέρεις όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό.

Ποιοι ήταν μαζί όταν συνέβη.

Έτσι μένει ζωντανή η μνήμη στους μικρούς τόπους.

Από στόμα σε στόμα. Από τραπέζι σε τραπέζι. Από τον παππού στο παιδί.

Η αλήθεια μένει περίπου ίδια.

Μόνο το κύμα μεγαλώνει λίγο κάθε φορά που την ξαναλένε.

Και καλά κάνει.

Κάθε καλή θαλασσινή ιστορία θέλει και λίγο παραπάνω αλάτι.

---

Χωρίς μάθημα, χωρίς μεγάλα λόγια

Το επόμενο πρωί τα παιδιά της οικογένειας είχαν εξαφανιστεί.

Οι γονείς ανησύχησαν.

Για περίπου έξι δευτερόλεπτα.

Είχαν ήδη αρχίσει να μαθαίνουν το νησί.

Τα βρήκαν στην παραλία με καμιά δεκαριά άλλα παιδιά.

Όλα ξυπόλυτα.

Ένα μεγαλύτερο βοηθούσε ένα μικρότερο να φορέσει τη μάσκα του.

Ένα άλλο μοίραζε καρπούζι σε φέτες τόσο άνισες που η μία μπορούσε να θεωρηθεί οικογενειακή μερίδα και η άλλη δείγμα.

Ο μικρός από την Αθήνα κρατούσε από το χέρι ένα μικρότερο κορίτσι.

«Πρόσεχε εδώ. Γλιστράει.»

Η μητέρα στάθηκε λίγο πιο πίσω και τον κοίταξε.

Χθες δεν ήξερε καν το όνομα αυτού του παιδιού.

Σήμερα το πρόσεχε.

Δεν του το είχε ζητήσει κανείς.

Το είχε δει.

Και τώρα το έκανε κι εκείνος.

Ίσως κάπως έτσι περνάει η αλληλεγγύη από τον έναν άνθρωπο στον άλλον.

Χωρίς μάθημα. Χωρίς μεγάλα λόγια.

Βλέπεις ένα χέρι να απλώνεται και, όταν έρθει η σειρά σου, θυμάσαι να απλώσεις κι εσύ το δικό σου.

Λίγο αργότερα ένα μικρό καΐκι μπήκε αργά στο λιμάνι.

Η μηχανή του είχε πρόβλημα.

Πριν καλά καλά δέσει, είχαν ήδη μαζευτεί άνθρωποι.

Ένας έφερε εργαλεία.

Ένας κράτησε το σκοινί.

Ένας χώθηκε με το κεφάλι στη μηχανή.

Κι ένας άλλος, που προφανώς δεν ήξερε τίποτα από μηχανές, εμφανίστηκε με καφέδες.

Γιατί κι αυτό βοήθεια είναι.

Ο πατέρας της οικογένειας παρακολουθούσε.

«Είναι συγγενείς;» ρώτησε έναν ντόπιο.

«Ποιοι;»

«Αυτοί που βοηθούν.»

«Όχι.»

«Φίλοι;»

Ο άνθρωπος σκέφτηκε λίγο.

«Ε… ναι.»

«Καλοί φίλοι;»

«Όχι ιδιαίτερα.»

Ο πατέρας μπερδεύτηκε.

«Τότε γιατί ήρθαν όλοι;»

Ο ντόπιος τον κοίταξε σαν να μην καταλάβαινε καν την ερώτηση.

«Γιατί έχει πρόβλημα.»

Και ξαναήπιε τον καφέ του.

Ίσως τελικά αυτή να είναι όλη η αλληλεγγύη σε τρεις λέξεις.

Γιατί έχει πρόβλημα.

Όχι «είναι δικός μου;».

Όχι «τι θα πάρω εγώ;».

Όχι «μου χρωστάει χάρη;».

Εδώ πολλές φορές προηγείται το χέρι και ακολουθεί η σκέψη.

Κάποιος σπρώχνει, κάποιος σηκώνει, κάποιος δανείζει, κάποιος τρέχει.

Και όταν όλα διορθωθούν, αρχίζει το πραγματικά σημαντικό κομμάτι.

Το πείραγμα.

«Τελικά τι έφταιγε;»

«Το καρμπιρατέρ.»

«Εγώ σου το είπα.»

«Εσύ είπες ότι έφταιγε το ντεπόζιτο.»

«Ε, κοντά έπεσα.»

«Όσο η Θύμαινα στην Κρήτη.»

---

Η κοινότητα που δεν είναι τέλεια

Οι μέρες πέρασαν και η οικογένεια άρχισε να καταλαβαίνει ότι εδώ κάποια πράγματα λειτουργούν λίγο διαφορετικά.

Μπορείς να χτυπήσεις μια πόρτα χωρίς να έχει προηγηθεί μήνυμα.

Τα παιδιά μπαίνουν σ’ ένα σπίτι και καμιά φορά κανείς δεν είναι απολύτως βέβαιος ποιανού παιδιά είναι.

Ένα πιάτο φαγητό σχεδόν ποτέ δεν μαγειρεύεται ακριβώς για όσους κάθονται ήδη στο τραπέζι.

Πάντα περισσεύει λίγο.

Για κάποιον που μπορεί να περάσει.

Για τον γείτονα.

Για έναν φίλο.

Για ένα παιδί που έπαιζε απέξω και ξαφνικά πείνασε.

Ίσως για κάποιον που δεν γνωρίζεις ακόμη.

Δεν ξέρεις.

Γι’ αυτό περισσεύει.

Και μια καρέκλα επίσης.

Πάντα κάπου υπάρχει μία.

Τη φέρνεις. Στριμώχνεσαι λίγο. Κάνεις λίγο πιο δίπλα.

Και, ως διά μαγείας, χωράει άλλος ένας.

Και κάτι ακόμη κατάλαβαν.

Οι άνθρωποι αυτών των νησιών δεν είναι άγιοι.

Είναι άνθρωποι.

Μαλώνουν.

Γκρινιάζουν.

Κουτσομπολεύουν.

Πεισμώνουν.

Μπορεί το πρωί να διαφωνούν για ένα χωράφι, ένα καΐκι ή για το ποιος είχε δίκιο σε μια ιστορία πριν δεκαπέντε χρόνια που κανείς πια δεν θυμάται ακριβώς.

Αλλά αν το βράδυ ο ένας χρειαστεί τον άλλον, θα είναι εκεί.

Και ίσως αυτό να είναι πολύ πιο αληθινό από μια τέλεια κοινωνία όπου όλοι αγαπιούνται συνεχώς.

Γιατί κοινότητα δεν σημαίνει «δεν θα διαφωνήσουμε ποτέ».

Σημαίνει «μπορεί να διαφωνήσουμε, αλλά δεν θα σ’ αφήσω μόνο σου».

Κι αυτή είναι μεγάλη διαφορά.

---

Ο ένας πήγαινε στον άλλον

Την τελευταία τους μέρα πέρασαν απέναντι, στη Θύμαινα.

Κάθισαν στη σκιά με έναν παλιό ψαρά.

Το πρόσωπό του είχε εκείνες τις βαθιές γραμμές που αφήνουν ο ήλιος, το αλάτι και πολλά χρόνια να κοιτάζεις μακριά.

Τους μίλησε για τις παλιές βάρκες.

Για χειμώνες που το καράβι αργούσε.

Για χρόνια που τα πράγματα ήταν λιγότερα.

Για σπίτια όπου, όταν το ψωμί δεν ήταν πολύ, δεν το κρατούσε εκείνος που έτυχε να το έχει.

Το μοίραζαν.

Το μικρό κορίτσι τον άκουγε ώρα.

«Και δεν φοβόσασταν;»

Ο γέρος χαμογέλασε.

«Φοβόμασταν.»

«Και τι κάνατε;»

Κοίταξε για λίγο τη θάλασσα.

Έμεινε σιωπηλός.

Και ύστερα είπε:

«Ο ένας πήγαινε στον άλλον.»

Τίποτε άλλο.

Χωρίς μεγάλες λέξεις.

Χωρίς θεωρίες.

Ο ένας πήγαινε στον άλλον.

Ίσως εκεί να ήταν κρυμμένο όλο το μυστικό.

Γιατί όταν ζεις πάνω σ’ ένα μικρό κομμάτι γης στη μέση μιας τεράστιας θάλασσας, μαθαίνεις κάτι που στις μεγάλες πόλεις ξεχνιέται εύκολα.

Κανείς δεν τα καταφέρνει πραγματικά μόνος του.

Κάποτε θα χρειαστείς το καΐκι κάποιου.

Τα χέρια κάποιου.

Τη γνώση κάποιου.

Το φαγητό κάποιου.

Ίσως απλώς κάποιον να καθίσει δίπλα σου χωρίς να πει τίποτα.

Και τότε το «δικό μου» και το «δικό σου» αποκτούν λίγο πιο μαλακά σύνορα.

---

Τώρα σας ξέρουμε

Όταν ήρθε η ώρα να φύγουν, στο λιμάνι είχαν έρθει περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους περίμεναν.

Η γυναίκα με τα κεφτεδάκια.

Ο ψαράς.

Τα παιδιά της παραλίας.

Ο άνθρωπος με τους καφέδες.

Και φυσικά ο παππούς με το μπουρίνι, του οποίου το κύμα είχε πλέον φτάσει επισήμως περίπου τα δεκαπέντε μέτρα.

Ο πατέρας κοίταξε γύρω του.

«Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους.»

«Για τι;» είπε κάποιος.

«Για όλα όσα κάνατε για εμάς.»

«Σιγά τι κάναμε.»

Και αυτό ήταν ίσως το πιο όμορφο απ’ όλα.

Κανείς δεν πίστευε ότι είχε κάνει κάτι ιδιαίτερο.

«Μας βρήκατε σπίτι.»

«Άλλος το βρήκε.»

«Μας φέρατε φαγητό.»

«Ε, φαγητό ήταν.»

«Προσέξατε τα παιδιά μας.»

«Παιδιά είναι.»

«Μας πήγατε με το καΐκι.»

«Αφού πηγαίναμε.»

Ο πατέρας χαμογέλασε.

«Μας βάλατε στο τραπέζι σας χωρίς καν να μας ξέρετε.»

Ο ψαράς τον κοίταξε για λίγο.

Σαν να προσπαθούσε να καταλάβει τι ακριβώς ήταν τόσο σπουδαίο σ’ αυτό.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Τώρα σας ξέρουμε.»

Το πλοίο έλυσε.

Τα παιδιά ανέβηκαν στο κατάστρωμα και κουνούσαν τα χέρια όσο πιο δυνατά μπορούσαν.

Από κάτω οι άνθρωποι του λιμανιού φώναζαν τα ονόματά τους.

Όχι «γεια σας».

Τα ονόματά τους.

Μέχρι που το λιμάνι μίκρυνε.

Οι άνθρωποι έγιναν μικρές κουκκίδες.

Και στο τέλος έμειναν μόνο τα νησιά μέσα στο γαλάζιο.

Η μητέρα στεκόταν στο κατάστρωμα και κοιτούσε πίσω.

Και τότε κατάλαβε γιατί αυτός ο τόπος θα της έλειπε.

Όχι μόνο για τις παραλίες.

Ούτε για τα νερά.

Ούτε για τα καλοκαιρινά βράδια.

Αλλά για τους ανθρώπους.

---

Η ψυχή του νησιού

Γιατί φιλοξενία δεν είναι να κάνεις έναν ξένο να αισθανθεί καλός επισκέπτης.

Είναι να τον κάνεις, έστω για λίγο, να ξεχάσει ότι είναι ξένος.

Αλληλεγγύη δεν είναι πάντα μια μεγάλη ηρωική πράξη.

Είναι εκατό μικρές κινήσεις που στο τέλος κανείς δεν θυμάται ποιος έκανε πρώτος.

Και μοιρασιά δεν είναι να έχεις πολλά και να δώσεις ό,τι περίσσεψε.

Είναι να κόψεις το ψάρι λίγο διαφορετικά επειδή εμφανίστηκε ένας ακόμη άνθρωπος στο τραπέζι.

Η αλήθεια ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στην ομορφιά του.

Βρίσκεται στον τρόπο που οι άνθρωποί του κοιτάζονται.

Στον τρόπο που πειράζονται.

Στον τρόπο που μαλώνουν και μετά βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Στις ιστορίες που λέγονται ξανά και ξανά και κάθε φορά το κύμα μεγαλώνει λίγο.

Στο χέρι που απλώνεται πριν προλάβεις να το ζητήσεις.

Στο γέλιο ακριβώς τη στιγμή που τα πράγματα δυσκολεύουν.

Οι άνθρωποι των Φούρνων και της Θύμαινας είναι απλοί άνθρωποι.

Όχι επειδή η ζωή τους ήταν πάντα απλή.

Αλλά ίσως επειδή έμαθαν να ξεχωρίζουν εκείνα τα απλά πράγματα που στο τέλος έχουν πραγματικά αξία.

Ένα τραπέζι.

Λίγο ψωμί.

Ένα ψάρι.

Μια ιστορία που έχει ειπωθεί εκατό φορές.

Ένα χέρι όταν το χρειάζεσαι.

Και μια καρέκλα που, με κάποιον μυστηριώδη τρόπο, πάντα περισσεύει.

Ίσως αυτή να είναι τελικά η ψυχή των Φούρνων και της Θύμαινας.

Δεν φαίνεται από το καράβι.

Δεν χωράει σε καρτ ποστάλ.

Και δύσκολα τη φωτογραφίζεις.

Πρέπει να καθίσεις λίγο.

Να μείνεις.

Να ακούσεις.

Να μοιραστείς.

Κάποιος θα τραβήξει λίγο την καρέκλα του.

«Έλα, κάτσε.»

Θα καθίσεις.

Θα εμφανιστεί ένα πιάτο στη μέση.

Κάποιος θα αρχίσει μια ιστορία.

Κάποιος άλλος θα τον διακόψει γιατί «δεν έγινε έτσι».

Θα γελάσετε.

Και κάποια στιγμή, χωρίς να καταλάβεις ακριβώς πότε, θα πάψεις να είσαι ξένος.

Γιατί υπάρχουν τόποι που σου δείχνουν την ομορφιά τους.

Και υπάρχουν κι εκείνοι οι σπάνιοι τόποι που κάνουν κάτι πολύ περισσότερο.

Σου κάνουν χώρο, μέχρι να νιώσεις ότι ανήκεις.