Πώς γεννήθηκε ο Thalos μέσα από μια αληθινή φιλία
Η ιστορία του Thalos ξεκίνησε από μια βόλτα στη Χρυσομηλιά, μια αληθινή φιλία και έναν τόπο γεμάτο ανθρώπους που βοηθούν και μοιράζονται.
Ο Thalos δεν γεννήθηκε μπροστά σε έναν υπολογιστή. Γεννήθηκε σε μια βόλτα στη Χρυσομηλιά, δίπλα στη θάλασσα, μέσα σε μια κουβέντα με τον φίλο μου τον Μάνο.
Δεν θυμάμαι μια θεαματική στιγμή όπου είπαμε «τώρα θα φτιάξουμε έναν ήρωα». Θυμάμαι περισσότερο την αίσθηση: το φως, την αλμύρα, τις ιστορίες που έρχονταν η μία μετά την άλλη και έναν άνθρωπο που μιλούσε για τον τόπο του χωρίς να προσπαθεί να τον εξωραΐσει. Τον αγαπούσε όπως αγαπάς το σπίτι σου, με τα εύκολα και τα δύσκολά του.
Ένας ήρωας χωρίς ανάγκη να φαίνεται
Όσο τον άκουγα, καταλάβαινα ότι ο ήρωας που αναζητούσα δεν θα μπορούσε να φορά κάπα. Θα ήταν άνθρωπος της θάλασσας. Θα ήξερε να βοηθά, να επισκευάζει, να βουτά, να γελά, να μοιράζεται. Και κυρίως, δεν θα θεωρούσε τίποτε από αυτά ηρωικό.
Αυτός είναι ο πυρήνας του Thalos. Δεν κάνει το καλό για να γίνει παράδειγμα. Το κάνει επειδή δεν μπορεί να φανταστεί άλλον τρόπο να ζει. Η καλοσύνη του δεν είναι παράσταση. Είναι συνήθεια.
Μια φιλία που άνοιξε τον τόπο
Υπάρχουν φίλοι που σου συστήνουν ανθρώπους. Υπάρχουν και φίλοι που σου συστήνουν έναν ολόκληρο τρόπο να βλέπεις τον κόσμο. Μέσα από τον Μάνο γνώρισα πρόσωπα, ιστορίες, διαδρομές, σπηλιές, βράχια και μικρές πράξεις που για τους κατοίκους ήταν καθημερινές, αλλά για εμένα ήταν αποκαλύψεις.
Η φιλία αυτή δεν μου έδωσε απλώς υλικό για μια ιστορία. Μου έδωσε πρόσβαση σε μια αλήθεια που δεν ανοίγει στον βιαστικό επισκέπτη. Για να δεις έναν τόπο, δεν αρκεί να φωτογραφίσεις την παραλία του. Πρέπει κάποιος να σε πάρει από το χέρι, να σε βάλει στο καΐκι, να σε καθίσει στο τραπέζι και να σε αφήσει να ακούσεις.
Ο Thalos είναι ένας και πολλοί μαζί
Ο χαρακτήρας πήρε τη σπίθα του από έναν αληθινό άνθρωπο, αλλά καθώς προχωρούσε το βιβλίο άρχισε να κουβαλά κάτι από πολλούς. Κάτι από τον ψαρά που γνωρίζει τον καιρό, από τον μάστορα που βρίσκει λύση, από τον παππού που λέει ιστορίες, από το παιδί που βουτά χωρίς φόβο, από τον άνθρωπο που ανοίγει το σπίτι του.
Γι' αυτό ο Thalos είναι συγκεκριμένος και ταυτόχρονα οικείος. Όσοι γνωρίζουν τους Φούρνους και τη Θύμαινα μπορούν να αναγνωρίσουν μέσα του πρόσωπα που έχουν συναντήσει. Κι όσοι δεν έχουν πάει ποτέ, ίσως αναγνωρίσουν έναν δικό τους άνθρωπο: εκείνον που δίνει χωρίς να κρατά λογαριασμό.
Η ιστορία ανήκει στη σχέση
Αν έπρεπε να πω πώς γεννήθηκε πραγματικά ο Thalos, θα έλεγα πως γεννήθηκε ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Στον χώρο που ανοίγει όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, όταν ο ένας μοιράζεται τον τόπο του και ο άλλος τον ακούει με ευγνωμοσύνη.
«Μερικές ιστορίες δεν ξεκινούν από μια ιδέα. Ξεκινούν από έναν φίλο που σου λέει "έλα να σου δείξω" και από εσένα που είσαι αρκετά τυχερός ώστε να ακολουθήσεις.»