Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες της Θύμαινας;
Οι ήρωες της Θύμαινας είναι άνθρωποι της καθημερινότητας: ψαράδες, μάστορες, γιαγιάδες, παιδιά και όσοι βοηθούν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.
Αν ρωτήσεις ένα παιδί πώς μοιάζει ένας ήρωας, ίσως σου μιλήσει για μια κάπα, μια υπερδύναμη ή μια μεγάλη μάχη. Στη Θύμαινα, όμως, οι ήρωες μοιάζουν πολύ διαφορετικοί.
Μπορεί να φορούν παλιό καπέλο, γαλότσες, ποδιά ή σαγιονάρες. Να κρατούν ένα εργαλείο, ένα σκοινί, ένα πιάτο φαγητό ή απλώς το χέρι ενός άλλου ανθρώπου.
Ο ήρωας που κανείς δεν χειροκροτεί
Είναι ο ψαράς που, ενώ έχει τη δική του δουλειά και τη δική του κούραση, θα βγει με το καΐκι επειδή κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Δεν θα το διηγείται για χρόνια. Πιθανότατα θα πει μόνο: «Τι να κάναμε; Άνθρωπος ήταν».
Είναι ο μάστορας που ξέρει ότι σε έναν μικρό τόπο μια βλάβη δεν είναι απλώς μια βλάβη. Μπορεί να σημαίνει ότι ένα σπίτι μένει χωρίς νερό, ένα καΐκι χωρίς μηχανή ή ένας δρόμος κλειστός. Θα βρει τρόπο, θα κάνει μια πατέντα, θα λερωθεί και μετά θα φύγει πριν προλάβουν να τον ευχαριστήσουν καλά καλά.
Είναι η γυναίκα που μαγειρεύει για την οικογένειά της και βάζει λίγο περισσότερο στην κατσαρόλα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα περάσει από την πόρτα. Είναι ο ηλικιωμένος που θα πει σε ένα παιδί μια ιστορία, όχι για να το εντυπωσιάσει, αλλά για να μη χαθεί κάτι που έμαθε από τους παλιούς.
Οι μικρές πράξεις έχουν βάρος
Στις μεγάλες πόλεις μάθαμε να αναγνωρίζουμε κυρίως ό,τι φαίνεται. Τις επιτυχίες που ανακοινώνονται, τις πράξεις που φωτογραφίζονται, τις ιστορίες που γίνονται είδηση. Στα μικρά νησιά, τα περισσότερα σημαντικά πράγματα συμβαίνουν χωρίς κοινό.
Ένα παιδί πέφτει και κάποιος το σηκώνει. Ένας επισκέπτης μπερδεύεται και κάποιος τον οδηγεί. Μια οικογένεια δυσκολεύεται και οι υπόλοιποι βρίσκουν τρόπο να σταθούν δίπλα της, χωρίς να εκθέσουν την ανάγκη της. Η καλοσύνη εκεί δεν χρειάζεται προβολή για να αποκτήσει αξία.
Ο ένας γίνεται ήρωας του άλλου
Αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο: ο ήρωας δεν είναι πάντα ο ίδιος. Σήμερα βοηθά ο ένας, αύριο χρειάζεται βοήθεια ο ίδιος. Κανείς δεν είναι μόνιμα δυνατός και κανείς δεν είναι μόνιμα αδύναμος. Η κοινότητα λειτουργεί επειδή οι ρόλοι αλλάζουν και το χέρι που δίνει ξέρει ότι κάποτε μπορεί να χρειαστεί να πάρει.
Ίσως γι' αυτό στους Φούρνους και στη Θύμαινα η λέξη «ήρωας» αποκτά το πραγματικό της μέγεθος. Δεν περιγράφει κάποιον που στέκεται πάνω από τους άλλους. Περιγράφει εκείνον που στέκεται δίπλα τους.
Ο ήρωας που μπορεί να γίνει κάθε παιδί
Αυτό ήθελα να φτάσει και στα παιδιά. Ότι δεν χρειάζονται μια μεγάλη στιγμή για να γίνουν ήρωες. Μπορούν να κάνουν χώρο στο θρανίο για κάποιον που έμεινε μόνος, να υπερασπιστούν ένα παιδί που δυσκολεύεται, να φροντίσουν ένα ζώο, να μαζέψουν ένα σκουπίδι από την παραλία, να πουν «πάμε μαζί» αντί να τρέξουν μόνοι μπροστά.
«Στη Θύμαινα οι ήρωες δεν σώζουν τον κόσμο σε μία μέρα. Τον κρατούν όρθιο, λίγο λίγο, κάθε μέρα.»